بلند شو.......... آن پیراهن را بالا بگیر احمد جان!
این زخم که کهنه نمی شود برادر!
مگر یادت رفته که جلاد چطور عمله هایش را فرستاد سروقتمان؟... تا چشمها را از حدقه در بیاورند.......... تا بزنند و بکشند و بدرانند!
مگر یادت رفته ضجه های آن مادر داغ دیده را؟ بیچاره عکس "عزتش" را زده بود زیر بغلش و آمده بود به خونخواهی پسر!
دریغ که نمیدانست اینجا میان مظلمه مظلوم بر دار است!
بلند شو رفیق!
مگر نمی شنوی صدای قهقهه "سردار" حرامیان را؟
همان "سرداری" که در بیداد گاه جلوی چشمان اشکبار مادر عزت فاتحانه می خندید، اینبار بالای نعش اکبر ایستاده!
بالا بگیر آن پیراهن را! بگذار نماد مظلومیتمان همیشه در اهتزاز بماند!
بوی خون تازه می آید...
این شعر را برای گنجی نوشته بودم....... شرح حال ماست.... امروز برای تو میخوانمش......
ققنوس وار
در جنگهای تن به تن آغازمیشویم این رسم ماست در کفن آغاز میشویم
از ابتدای خون گلو ازشروع عشق از انتهای خویشتن آغاز میشویم
آرام در قلمرو شب رخنه می کنیم همپای صبح دفعتن آغاز میشویم
بازی ادامه دارد نوبت به نام ماست ما تازه بعد باختن آغاز میشویم!
ققنوس وار آتشمان می زنند و باز از لابلای سوختن آغاز میشویم
آری به رغم سایه سنگین اختناق یکروز از همین وطن آغاز میشویم
این شعرها طلیعه شورند صبرکن! وقتی تمام شد سخن آغاز میشویم